De frustraties van een 'armygirlfriend'

Terwijl mijn vriend oefent om het land te verdedigen in het buitenland, gaat het leven hier in het koude België natuurlijk gewoon door. Benieuwd naar de stappen die ik, als 'armygirlfriend' doorloop elke keer mijn wederhelft weggaat? Lees dan snel verder!

Ik ben één van de gelukkige 'armygirlfriends' wiens vriend nog niet vaak voor langere tijd is weggeweest. Toen Roel en ik een dikke drie jaar geleden zijn keuze om bij het leger te gaan besproken, waren we er natuurlijk allebei van bewust dat deze keuze niet evident was. 'Het land verdedigen' is geen nine-to-five-job, er komen wachten, missies en oefeningen bij kijken. Als dochter van een ex-militair wist ik maar al te goed dat defensie een microbe is. Ik had dus ook begrip voor Roel zijn keuze en ik besefte dat ik hem daarin moest steunen.

Nu, drie jaar later, ben ik heel blij met mijn leven als vriendin van een beroepsmilitair. Roel is vaak weg, maar meestal is dat maar voor één of twee weken. Ik denk dat die momenten van gemis onze relatie sterker maken. Hoe vaak hoor ik mensen uit mijn omgeving niet vertellen over ruzies die ze hebben gehad met hun partner. Erg vaak gaan die ruzies over de meest banale dingen. Dan vraag ik me af of er iets mis is met mijn relatie. Wij hebben namelijk zelden of nooit ruzie. Ik geloof dat dit komt door het feit dat wij weten wat het is om elkaar te missen. Die perioden van gemis geven ons ook de tijd om ons eigen ding te doen. Ik zou het niet anders willen.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het leven van een armygirlfriend altijd over rozen gaat. Nee hoor, bij elke langere oefening steken de volgende stappen weer de kop op.

Bron: Pinterest

Stap 1: Leave already!
Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van mijn vriend. Toch heb ik de dagen voor een langere oefening steeds een 'vertrek nu maar' gevoel. Je leeft namelijk zo naar dat moment toe, je bereidt jezelf voor op dat afscheid en het gemis dat er onvermijdelijk op volgt, dat je dat moment liefst zo snel mogelijk achter de rug wil hebben.

Stap 2: Please don't go!
Opeens is dat verschrikkelijke moment daar. Dat moment waar je zo lang tegenop hebt gekeken. Je kan er ook altijd op vertrouwen dat het Belgische leger het slechtste vertrekmoment uitkiest. Vaak is dat moment in het midden van de nacht. Ik wil natuurlijk ook altijd opstaan met mijn vriend om toch die laatste momenten samen nog een beetje uit te rekken. Als hij dan eindelijk aan de deur staat, dan komen de traantjes. 'Nog één kusje?', 'Niet weggaan, please, niet weggaan', nog een laatste 'ik hou echt zoveel van u' en daar gaat hij.

Stap 3: The day after
Zoals ik al zei, vertrekt Roel meestal op onmenselijke tijdstippen en sta ik samen met hem op. Met als gevolg dat ik mezelf door de volgende dag moet slepen wegens slaaptekort, terwijl ik mezelf groot probeer te houden voor mijn omgeving. De eerste dag na het vertrek is voor mij ook altijd de ergste. Rond 16u kijk ik steeds naar de deur, omdat ik verwacht dat hij elk moment kan binnenkomen. Dan moet ik mezelf weer bewust maken van het feit dat het nog een hele tijd zal duren voor hij weer door die deur zal komen. De eerste dag na een vertrek betekent ook de eerste keer dat je, na een tijdje, weer alleen moet gaan slapen. De eerste nachten zijn dan ook bitterkoud.

Stap 4: Technische problemen
Het is alsof mijn huis weet dat er geen man in huis is. De lamp in de keuken geeft het opeens op. Waarom heb ik niet gezien dat de kolen voor de kachel bijna op zijn? Ik denk dat de gasfles bijna leeg is. Oh God, ik weet niet hoe je een gasfles moet vervangen. Dat zijn maar enkele voorbeelden van dingen die opeens de kop opsteken als Roel de deur uit is.

Bron: Pinterest

 Stap 5: Stand down, soldier!

Als je vriend weg is, het einde helemaal nog niet in zicht is en je er alleen voor staat, durft de emmer wel eens overlopen. Mensen die dingen zeggen als 'ik heb mijn vriend al twee dagen niet meer gezien' of 'het is ruzie want mijn vriend(in) heeft niet binnen het uur geantwoord op mijn berichtje', met die mensen heb ik op zulke momenten iets minder geduld. Natuurlijk wisten we waar we aan begonnen toen Roel deze carrièreswitch maakte, maar dat maakt van mij nog geen Dalai Lama. Zo heel af en toe word ik boos op de hele wereld.

 Bron: Pinterest

Stap 6: Yes, we can!
Na een tijdje lukt alles wel weer. Het gemis is natuurlijk nog altijd aanwezig, als een klein monstertje in je achterhoofd dat op de minst gepaste momenten op de voorgrond treedt. Toch gaat het leven gewoon verder zijn gangetje. Je kan zelfs een beetje van je me-time genieten. Kortom, je hebt er vrede mee. Voor mij zijn familie en vrienden heel belangrijk bij deze stap. Eens weggaan met mijn vriendinnen, koffie drinken met mijn mama, mijn grootouders bezoeken, al deze dingen helpen om mijn gedachten te verzetten.

Stap 7: Clean all the things!
Als het einde van die verschrikkelijke oefening dan eindelijk in zicht is, gebeurt er iets heel vreemd. Opeens moet alles in huis gepoetst worden, alle meubels staan op de verkeerde plaats en niets is nog goed genoeg. Om eerlijk te zijn, ben ik ook de sloddervos in de onze relatie. Daarom zijn de laatste dagen van een oefening voor mij dus een waas van stofzuigers, dweilen en zeepsop.

Bron: Pinterest

Stap 8: Best day ever!
Een normale dag telt 24 uur. De dag dat Roel thuiskomt van een oefening telt ongeveer 3500 uur. Maar, als hij dan eindelijk door de deur wandelt, kan mijn dag niet meer stuk. Alles lijkt weer alsof je nog maar net samen bent. Je hebt allebei zoveel te vertellen dat de uren voorbij vliegen. En opeens is alle pijn van het gemis verdwenen.

Liefste lezers, als je nog eens een militair ziet lopen, of je kent een armywife, denk dan eens aan deze stappen en zeg alsjeblieft niet dat je ons begrijpt als je niet in onze schoenen hebt gestaan. Glimlach eens naar ons, dat doet wonderen. En vooral, wees trots op die mannen en vrouwen in hun uniform én op de partners die achter hen staan!

 Bron: Pinterest

Groetjes

Nathalie